Το κόστος της σιωπής

 

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου

 

«Όταν συνέλαβαν οι ναζί τους κομμουνιστές, σώπασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σώπασα. Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. Όταν συνέλαβαν τους συνδικαλιστές, σώπασα. Δεν ήμουν συνδικαλιστής. Όταν συνέλαβαν τους Εβραίους, σώπασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν συνέλαβαν εμένα, δεν υπήρχε κανείς άλλος, που να μπορεί να διαμαρτυρηθεί».

Ο πάστορας Martin Niemοller, αναφερόμενος στις διώξεις των Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς, οι οποίες μετά επεκτάθηκαν και στους άλλους Γερμανούς δημοκράτες και τελικά έγιναν μια φωτιά που άναψε σε όλη την Ευρώπη, είχε υπογραμμίσει κατά τρόπο προφητικό πως βλέπαμε τους γείτονές μας να διώκονται και δεν μιλούσαμε.

Μετά ακούγαμε για τις θηριωδίες του καθεστώτος και σιωπούσαμε. Όταν ήρθε η σειρά μας να υποστούμε το κόστος της ανοχής μιας φασιστικής διακυβέρνησης σκεφθήκαμε πως δεν μιλήσαμε όταν έπρεπε και τώρα υφιστάμεθα το κόστος της σιωπής μας. Εδώ και πολλές δεκαετίες, ιδιαίτερα όμως τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια υπό το καθεστώς της παγκοσμιοποίησης, έγιναν πόλεμοι καταστροφικοί και εν πολλοίς άδικοι στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. Ατέλειωτοι εμφύλιοι πόλεμοι ξεσπούν κατά καιρούς στην Αφρική.

Ο πόλεμος στην Αφρική, ο εμφύλιος, αποτελεί ενδημικό φαινόμενο της ηπείρου. Ιδιαιτέρως όμως στη Μέση Ανατολή οι πόλεμοι που εκκινούντο από τον διεθνή παράγοντα, δηλαδή τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, αφού απέτυχαν την πρώτη φορά να φέρουν την πολυδιαφημισμένη ασύλληπτη δημοκρατική τάξη, επανελήφθησαν και ξανά απέτυχαν. Τώρα ξαναγίνονται στη Συρία, με αποτέλεσμα πλέον η φωτιά της Μέσης Ανατολής να καίει την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Τώρα καταλαβαίνουμε πως δεν ήταν αρκετές οι ψιλοαντιρρήσεις που φέρναμε, ότι κακώς γίνονται αυτοί οι πόλεμοι. Όχι μόνο είναι άδικοι, αλλά και αδιέξοδοι και εντέλει καταστροφικοί για όλη τη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα σήμερα το χάος της Μέσης Ανατολής να αγγίζει τις ζωές των εφησυχασμένων, ευδαιμονούντων μέχρι τούδε ασφαλώς κοιμωμένων Ευρωπαίων.

Δεν επρόκειτο για πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των κρατών της Μέσης Ανατολής, δεν ήταν ούτε το Ισραήλ, ούτε η Παλαιστίνη, ούτε η Αίγυπτος, ούτε η Συρία που συγκρούστηκαν μεταξύ τους, αλλά αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι να ανατρέψουν τον Καντάφι στη Λιβύη και να φέρουν δημοκρατία στη χώρα! Έφεραν την εξαθλίωση και το χάος. Προηγουμένως αποφάσισαν οι ΗΠΑ να επιδράμουν στο Ιράκ και να αποκαταστήσουν τη διεθνή έννομη τάξη σε ένα καθεστώς σπουδαίο ενός ιστορικού λαού, του Κουβέιτ, όπου οι σεΐχηδες βίωναν τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ελευθερίες σε καθημερινή βάση και τους τα παραβίασε ο Σαντάμ Χουσέιν!

Εισέβαλαν, λοιπόν, στο Ιράκ, απελευθέρωσαν το Κουβέιτ, ξέχασαν την Κύπρο, που ήταν λίγο πιο κάτω και αφού είδαν ότι ο Σαντάμ Χουσέιν δυναμώνει πάλι, ξαναεισέβαλαν για να ολοκληρώσουν το σχέδιο δημοκρατικής μετεξέλιξης ενός τυραννικού καθεστώτος, όπου στη θέση της τυραννίας έφεραν το χάος και τη διάλυση.

Ταυτόχρονα γέννησαν την ιδέα της Αραβικής Άνοιξης, για να επιβάλουν στα αραβικά καθεστώτα τη δημοκρατία, μιαν οργανωτική διάσταση του πολιτικού συστήματος, μιαν ιδέα που γεννήθηκε στον Διαφωτισμό και αποτελεί προϊόν της Ευρώπης, που μπολιάστηκε από την κλασική Ελλάδα σε όλες της τις μορφές, όχι μόνο της δημοκρατίας, αλλά και της πολιτικής κουλτούρας των αρχαίων Ελλήνων, του διαλόγου, της κουλτούρας, της διαλεκτικής σκέψης, των ελευθεριών, της αλληλεγγύης, της προσφοράς.

Θέλησαν να επιβάλουν ένα σύστημα ξένο προς τον πολιτισμό των Αράβων. Και αφού δεν τα κατάφεραν στην Αίγυπτο, όπου ευτυχώς την υστάτη ώρα επενέβη το στράτευμα και έσωσε τη μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου από τη μήνη των Αδελφών Μουσουλμάνων, που αποτελούν τη μήτρα του τζιχαντισμού, δηλαδή των ISIS, ήρθε η σειρά της Συρίας, όπου οι ΗΠΑ, υποκινούμενες και παραπλανημένες από την Άγκυρα, όπως ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν παραδέχθηκε, πήγαν να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ και χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν τους μουσουλμάνους της Αλ-Νούσρα, παρακλάδι της Αλ-Γκάιντα, ενδυναμώνοντας εντέλει τους ISIS, δημιουργώντας ένα τέρας και φέρνοντας ταυτόχρονα την καταστροφή και τον όλεθρο παντού. Πού ήταν η Ευρώπη, που θα έπρεπε να αντιδράσει και να προλάβει εξελίξεις αρνητικές για τον κόσμο και για την ίδια; Τώρα πληρώνουμε το κόστος της σιωπής μας.

Η Κύπρος είναι στη μεσογειακή λεκάνη της Μέσης Ανατολής, όπου η φωτιά έχει ανάψει. Κάποια στιγμή μπορεί να επεκταθεί και στο σπίτι μας. Ο κόσμος είναι απολύτως ανεξέλεγκτος, απολύτως ανασφαλής και αβέβαιος. Ενώ υπάρχει η μεγάλη κρίση στη Μέση Ανατολή, η Τουρκία συμπεριφέρεται ως επιθετική δύναμη ενός αναχρονιστικού ιμπεριαλισμού και η ηγεσία της είναι ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη. Η κυπριακή Κυβέρνηση αποφασίζει, άκουσον, άκουσον, να μειώσει τη στρατιωτική θητεία και αυτό γιατί διαπραγματεύονται, λέει, τη λύση του Κυπριακού.

«Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί ποτέ, και δεν θα έπρεπε ποτέ, να διαχωρίζεται από τη στρατηγική. Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας περιορίζεται όχι μόνο από τους στόχους της, αλλά επίσης και από τη στρατιωτική της δύναμη, ή πιο σωστά, από την αναλογία της στρατιωτικής της δύναμης με εκείνη των άλλων χωρών» επισημαίνει ήδη από το 1939 ο μεγάλος θεωρητικός των διεθνών σχέσεων Edward H. Carr. Ακόμη και εάν ένα κράτος θέλει να μειώσει τους στρατιωτικούς του εξοπλισμούς ή τη θητεία, ποτέ δεν το κάνει εν μέσω διαπραγμάτευσης για το μέλλον του τόπου. Όταν διαπραγματεύεσαι ενισχύεις τη στρατιωτική σου υποδομή για να κερδίσεις στη διαπραγμάτευση

. Δεν είσαι ελευθέρα Κέρκυρα, έτσι ώστε να τα παρατήσεις και να συμπεριφέρεσαι ωσάν να μην υπάρχει πρόβλημα ή να πιστεύεις πως θα πείσεις τους Τούρκους να σε σεβαστούν όταν θελήσουν να ελέγξουν ολόκληρο τον χώρο της Κύπρου. Θα το κάνουν προβάλλοντας στρατιωτική ισχύ, χωρίς να χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσουν καν! Όσοι από τους συμπατριώτες μας συνέλληνες σιωπούν σήμερα σε αυτά που ξέρουν πως έρχονται ως λύση του Κυπριακού και δεν θέλουν, για να μην χαλάσουν τη βολή τους, να αντιδράσουν, όσοι από εμάς σιωπούν τώρα, αύριο, όταν θα έρθει η ώρα της φωτιάς, του πολέμου και της υποδούλωσης, θα ψάχνουν να βρουν πατρίδα και δεν θα υπάρχει κανείς, που να κατανοήσει τον πόνο τους, γιατί όταν θα έπρεπε να μιλήσουν οι ίδιοι, σώπασαν!