Η εμπλοκή της Τουρκίας στο Συριακό “τοπικό” πόλεμο

CİHAN ÇELİK

Μετάφραση επιμέλεια: Λαλέ-Ειρήνη Νατζάφζαντε

΄Εχει υπάρξει από καιρό η “πεποίθηση” ότι η Τουρκία έχει εμπλακεί βαθειά στο συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία με το να βοηθά τους αντι-καθεστωτικούς επαναστάτες στον αγώνα τους ενάντια στον πρόεδρο Bashar al-Assad.

Αυτή η “πεποίθηση” μεταβλήθηκε σε πραγματικό γεγονός ύστερα από την πρόσφατη διαρροή σχετικά με την κατασκοπεία, η οποία αφορούσε στη μυστική συνάντηση ασφαλείας, η οποία έλαβε χώρα στο Τουρκικό υπουργείο εξωτερικών και στην οποία συμμετείχαν κορυφαίοι αξιωματούχοι ασφαλείας και διπλωμάτες της χώρας.

Επιπλέον, η ύπαρξη μυστικών ηχογραφήσεων από μια τέτοιου υψηλού επιπέδου συνάντηση ασφαλείας κατέδειξε ότι το Τουρκικό κράτος έχει μείνει ανυπεράσπιστο απέναντι σ' ένα αόρατο εχθρό, ο οποίος ήταν σε θέσει να κατασκοπεύει, για περισσότερο από ένα χρόνο, μια από τις πιο καλά διαφυλασσόμενες υπηρεσίες της χώρας. Ενόψει αυτού του γεγονότος, κορυφαίοι Τούρκοι αξιωματούχοι, ανάμεσα τους και ο πρωθυπουργός Recep Tayyip Erdoğan, αντεδρασαν ταχέως σε δύο θέματα: Να κατηγορήσουν για το σκάνδαλο κατασκοπείας αυτό που ονομάζουν “παράλληλο κράτος” και να απαγορεύοουν την πρόσβαση στο YouTube, όπου αυτές οι ηχογραφήσεις αναρτήθηκαν.

Οι υπερβολικές, σε καθημερινή βάση, επανακυκλοφορήσεις υποκλαπέντων ηχογραφήσων με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό, τα μέλη της οικογένειας του και πολλούς άλλους αξιωματούχους, έχουν μέχρι στιγμής συνδέσει με το σκάνδαλο τον πρώην φίλο της κυβέρνησης που μετετράπη σε εχθρό, το Κίνημα Hizmet, που ηγείται ο αυτό-εξοριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες Τουρκοισλαμιστής λόγιος Φετουλάχ Γκιουλέν. Το να κατηγορήσουν το Hizmet για την υποκλοπή δεν ήταν εύκολο για τον Ερντογάν και τους αξιωματούχους της κυβέρνησης, πολλώ μάλλον όταν αυτό έπρεπε να γίνει την παραμονή των τοπικών εκλογών, οι οποίες φαίνεται ότι έχουν στιγματίσθει βαθειά από το σκάνδαλο διαφθοράς στο οποίο ενέχονται πολλοί ανώτεροι αξιωματούχοι.

Το τεράστιο μέγεθος όμως της κατασκοπικής αυτής επιχείρησης υπερβαίνει τη δύναμη και τη βούληση του Hizmet. Συνεπώς, οι υπαίτιοι μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει ένα χέρι το οποίο ακόμα φαίνεται να είναι “φιλικό” προς τους Τούρκους ηγέτες. Σ' αυτή την περίπτωση, η απειλή την οποία αντιμετωπίζει η Τουρκία είναι ακόμη μεγαλύτερη, λαμβάνοντας υπόψη ότι πολλά από τα άλλα μυστικά της έχουν διαρρεύσει σε τρίτο ή και περισσότερα μέλη. Τα απελπισμένα σενάρια αστυνομικής πλοκής ως προς το ποιός είναι υπευθυνος εν τέλει δεν κατέληξαν πουθενά, δεδομένου μάλιστα ότι οι πραγματικοί δράστες ενδεχεται να μην βρεθούν ποτέ.

Ακόμα και αυτό το απελπισμένο κυνήγι για ανακάλυψη των υπαιτίων ήταν ξεκάθαρος υπαινιγμός ότι η Τουρκία, υπό την ηγεσία του κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, έχει γίνει πιο αδύναμη από ποτέ, αδύναμη, αλλά όχι τελειωμένη. Οι ηχογραφήσεις που έχουν διαρεύσει αποδεικνύουν ότι η Τουρκική κυβέρνηση ήταν έτοιμη για πόλεμο προκειμένου να κάνει τον Ερντογάν ¨έναν εθνικό” ή ακόμα και “ περιφερειακό” ήρωα, ο οποίος όχι μόνο θα φαινόταν ότι υπερασπίστηκε σθεναρά τη χώρα του αλλά και ότι έσωσε τους καημένους τους Σύριους από τον διαβόητο ηγέτη τους.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε επαναλελημένους λόγους του, ο Ερντογάν

αποκάλεσε την Συριακή κρίση “εσωτερικό ζήτημα” εννοώντας ότι δεν θα μπορούσε να αφήσει τους Σύριους αδερφούς της Τουρκίας στη δύσμοιρη κατάσταση τους. Προφανώς, το θέμα της Συρίας θεωρείτο Τουρκικό εσωτερικό ζήτημα, αλλά όχι από ανθρωπιστικής απόψεως, αλλά ως μέρος μιας άγριας, αιματηρής καμπάνιας που είχε στόχο να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την εν εξελίξει υπόθεση διαφθοράς στις παραμονές των τοπικών εκλογών. [Ο Ερντογάν] Δεν νοιάζονταν για την τύχη των Σύριων αδελφών του, αφού ο ίδιος ήταν έτοιμος να στείλει τους συμπολίτες του στον πόλεμο.

Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκική κυβέρνηση έχει αποτύχει στην προσπάθειά της να υποστηρίξει τους Σύριους επαναστάτες, καθώς ακόμη και κορυφαίοι αξιωματικοί της παραδέχτηκαν ότι ¨έχασαν πολλές ευκαιρίες στο παρελθόν” για να αλλάξουν την κατεύθυνση του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Η Τουρκία όχι μόνο έπαιζε το ρόλο του οικοδεσπότη στους επαναστάτες, αλλά επιπλέον τους βοηθούσε με το να τους εξοπλίζει και να τους εκπαιδεύει. Ωστόσο, οι προσπάθειες της Άγκυρας ήταν αναποτελεσματικές εξ αιτίας της απροθυμίας του Ερντογάν να αναλάβει την ευθύνη για το ρόλο αυτό. Αντί αυτού, ο ίδιος προσπάθησε να προωθήσει τους στρατιωτικούς ως αρμόδιους για τη δράση αυτή ώστε να μπορέσει να αποφύγει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος στην περίπτωση που το σχέδιο απέβαινε στραβά.

Ωστόσο ο Τουρκικός στρατός δεν ήταν τόσο αφελής και επίσης απέφυγε να είναι ο πρωταγωνιστής στο Συριακό παιχνίδι. Τα Τουρκικά σύνορα έχουν αφεθεί στα χέρια των συνδεδεμένων με την Αλ Καίντα μαχητών, ενώ οι πολίτες της Τουρκίας είναι εκτεθειμένοι σε κίνδυνο από πιθανές βίαιες επιθέσεις εκ μέρους των συμπαραστεκομένων από την Τουρκία μαχητών. Παρά ταύτα, το γεγονός αυτό δεν θα σταματούσε την Τουρκία από το να επιτεθεί στη Συρία. Μια μυστική επιχείριση υλοποιούμενη από την μυστική υπηρεσία θα μπορούσε να σκηνοθετηθεί και “οχτώ πύραυλοι θα μπρούσαν να έχουν εκτοξευτεί σε Τουρκικό έδαφος από Συριακή περιοχή από τέσσερεις Τούρκους κατάσκοπους”. Τώρα, η Τουρκία έχει διεθνή νομιμόποίηση και υποστήριξη για την πατριωτική της εκστρατεία έναντι της Συρίας!

Όχι όμως τόσο γρήγορα. Γιατί η Τουρκική κυβέρνηση έχει γίνει όμηρος των υπονομαζόμενων “παράλληλων” χεριών, δηλαδή έχει πέσει θύμα στην δική της παγίδα. Τώρα το μεγάλο ερώτημα είναι, τί θα μπορούσε να κάνει η Τουρκική κυβέρνηση αν γινόταν μια αληθινή επίθεση στο έδαφος της εντός και εκτός της Συρίας; Τι θα γινόταν αν τα φανταστικά σενάρια πολέμου γίνονταν αληθινά; Θα ήταν ικανή να λάβει οποιοδήποτε μέτρο εναντίον του επιτεθέμενου μετά από αυτό το εξωφρενικό σκάνδαλο ή απλώς θα καθόταν με σταυρωμένα χέρια; Ποιός θα μπορούσε, εντός της Τουρκίας ή στο εξωτερικό, να πιστέψει και να υποστηρίξει το AKP στον τοπικό πολεμο της κυβέρνησης ενάντια στη Συρία?

http://www.hurriyetdailynews.com/defenseless-turkey-in-syrian-local-war.aspx?pageID=449&nID=64266&NewsCatID=470