Η αποτροπή κατοχυρώνει την ειρήνη

Αποτροπή Ασφάλεια

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία,
Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η Τουρκία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή, για μια ακόμη φορά, στο κέντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, εξαιτίας της εξαιρετικά κρίσιμης θέσης της, που αποτελεί κλειδί, θα λέγαμε, στην οριοθέτηση των διεθνών εξελίξεων σε σχέση με το μεσανατολικό, αλλά και τα προβλήματα που άπτονται των πολεμικών ανακατατάξεων στο Ιράκ, προπάντων όμως σε ό,τι αφορά στο προσφυγικό και στο κύμα μετακινήσεων πληθυσμών από τη Μέση Ανατολή προς την Τουρκία, την Ελλάδα και από εκεί στη βόρεια Ευρώπη.

Τη θέση αυτή την εκμεταλλεύεται η Άγκυρα με μία διαβολική δεξιοτεχνία, στον βαθμό που, αφού συνέβαλε στη δημιουργία του προσφυγικού προβλήματος εξαιτίας της ενεργού υπονόμευσης του καθεστώτος Άσαντ, όπου αφού οργάνωσε και επεχείρησε να προκαλέσει την ανατροπή του, μαζί με τις ΗΠΑ, προ τριετίας, σήμερα παραλαμβάνει τους πρόσφυγες κατά εκατομμύρια, οι οποίοι φεύγουν από τον εμφύλιο της Συρίας και τις πολεμικές συγκρούσεις της περιοχής, τους κρατά ομήρους στη χώρα της και από εκεί διεκδικεί χρηματοδοτήσεις για τη διατήρηση των προσφύγων και τη συντήρησή τους.

Με αυτούς ως εκβιαστικό όπλο διεκδικεί από την Ευρώπη χρηματοδοτήσεις και βελτίωση των σχέσεών της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ ταυτόχρονα εκβιάζει και την Ελλάδα πως οποιαδήποτε ελληνική διεκδικητική θέση σε ό,τι αφορά στα διμερή ζητήματα, θα μπορούσε να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και να διοχετεύσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στα ελληνικά νησιά, αλλοιώνοντας την πληθυσμιακή σύνθεση και προκαλώντας ένα άνευ προηγουμένου πρόβλημα στο ελληνικό κράτος και την ελληνική κυβέρνηση.

Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη από παλαιότερες αντίστοιχες υποθέσεις τουρκική στρατηγική να δημιουργεί ζητήματα, τα οποία μεθοδεύονται σταδιακά εις βάρος της Ελλάδας, αλλά και ευρωπαϊκών χωρών, έτσι ώστε η Τουρκία, εκεί που έχει ουσιαστικά την ευθύνη των προβλημάτων, που η ίδια δημιούργησε, να εμφανίζεται ως αθώα περιστερά και όχι μόνο, αλλά και να βρίσκεται κερδισμένη οικονομικά και γεωπολιτικά, για ένα ζήτημα του οποίου την ευθύνη φέρει η ίδια.

Είναι ίσως μια ευκαιρία, μία αφορμή, η αποθράσυνση της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης να οδηγήσει τους Ευρωπαίους, αλλά και τους Αμερικανούς, θα λέγαμε, όχι μόνο να βγάζουν ψηφίσματα καταδικαστικά για τη συμπεριφορά της, αλλά να λαμβάνουν και μέτρα που να προκαλούν κόστος, τόσο στην οικονομία, όσο και στην ευρύτερη πολιτική της. Το να την καταδικάσει το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα χαστούκι, αλλά, όπως και οι ίδιοι δηλώνουν, το γράφει στα «παλαιότερα των υποδημάτων της».

Επομένως, επέστη η ώρα να συμφωνηθεί, στο πλαίσιο του δυτικού παράγοντα, να τιμωρηθεί η Τουρκία για τα εσωτερικά και τα διεθνή της εγκλήματα. Κατ’ αναλογία, όπως έγινε με τη Νότιο Αφρική που ήταν ρατσιστικό καθεστώς και που υποχρεώθηκε από τον διεθνή παράγοντα σε καθεστωτική αλλαγή, κάτι παρόμοιο πρέπει να γίνει στην Τουρκία, διότι μετατρέπεται σε νέο Χίτλερ της περιοχής, ο οποίος τον κατευνασμό του Τσάμπερλεν τον χρησιμοποίησε επιδεικτικά για να επιτεθεί εναντίον των γειτόνων του.

Γνωρίζουμε πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να απομονώσει ο δυτικός παράγων ένα, όπως τον βλέπει, ισχυρό σύμμαχό του, όμως πρέπει να γνωρίζουν, τόσο οι Ευρωπαίοι, όσο και οι Αμερικανοί, πως η Τουρκία δεν είναι καθόλου αξιόπιστος σύμμαχος, κινείται γύρω από τα συμφέροντά της και μόνον και σε περίπτωση σύγκρουσης του δυτικού παράγοντα με άλλη μεγάλη χώρα του κόσμου, η Τουρκία θα κάνει ό,τι έκανε στους δύο προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους. Θα μείνει ουδέτερη ή θα προσχωρήσει στον εχθρό.

Ενόψει αυτού του δεδομένου μιας συστηματικά προβαλλόμενης τουρκικής στρατηγικής εκβιασμών, Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να αυξήσουν τα περιθώρια ελιγμών τους, θέτοντας διεθνώς τα ζητήματα της τουρκικής προκλητικής, επεκτατικής συμπεριφοράς και επιδιώκοντας να πείσουν τους Ευρωπαίους και τους δυτικούς συμμάχους πως οποιαδήποτε περαιτέρω υποχώρηση έναντι της Άγκυρας κλιμακώνει την τουρκική προκλητικότητα και μεγιστοποιεί τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Η ιστορία αντίστοιχων περιπτώσεων του παρελθόντος διδάσκει πως, υποχωρώντας σε επεκτατικές συμπεριφορές, το πρόβλημα της ειρήνης και της ασφάλειας δεν εξαλείφεται, αλλά αντιθέτως οι κίνδυνοι δορυφοροποίησης ή ακόμη και προτεκτοροποίησης ελληνικών πατρίδων αυξάνονται. Οι δυνατότητες των δύο χωρών μαζί είναι πολύ μεγάλες και μέχρι τώρα ανεκμετάλλευτες. Απλώς συνηθίσαμε να υποχωρούμε και να παραδίδουμε εθνικό χώρο, έχοντας την ψευδαίσθηση πως έτσι διασφαλίζουμε την ειρήνη και κατοχυρώνουμε την ύπαρξή μας. Το αντίθετο συμβαίνει. Όσο υποχωρούμε, τόσο περισσότερο αποθρασύνονται χώρες επεκτατικές, όπως η Τουρκία.