Ζώντας με το φόβο


Απόδοση-Επιμέλεια: Αριστέα Τσαμαδιά

  Δύο εκρήξεις έχουν χτυπήσει την Τουρκία μέσα σε μια εβδομάδα και μας άφησαν με φόβους κάθε είδους. Πρώτα από όλα, φυσικά, φοβόμαστε για τη ζωή και την ασφάλειά μας. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να συνεχίσουμε τις ζωές μας όπως πάντα, ώστε να ματαιώσουμε τις επιδιώξεις των τρομοκρατών να μας φοβίσουν.

Είναι μεγάλο ψέμα ότι μπορούμε να παλέψουμε και να αναμετρηθούμε με τους τρομοκράτες με το να μην φοβόμαστε, από τη στιγμή που πρόκειται για ασύμμετρη κατάσταση στην οποία εκείνοι διαθέτουν βόμβες και αποφασιστικότητα να θυσιάσουν τη ζωή τους για ένα σκοπό ενώ εμείς δεν έχουμε καμία προστασία έναντι οποιουδήποτε όπλου, ούτε αυτήν τη ριζοσπαστική θέληση. Είναι ηλίθιο και άδικο να αναμένεται ότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι θα εκφράσουν μια τέτοια αποφασιστικότητα και να διακινδυνεύσουν τις ζωές τους για να ματαιώσουν τις δράσεις των τρομοκρατών.
Τότε υπάρχει ο φόβος για την προοπτική της χώρας μας να καταστεί ως ένα επιπλέον μέρος της περιοχής όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια και η αστάθεια. Μέχρι τώρα, η Τουρκία βρίσκεται σε μια ευαίσθητη κατάσταση που προέκυψε όχι μόνο από τον πόλεμο της Συρίας αλλά και λόγω του πολέμου έναντι του Κουρδικού αποσχιστικού Κόμματος Εργατών του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο έχει ενταθεί με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή της χώρας που κατοικείται από Κούρδους.
Τέλος, υπάρχει ο φόβος να μας προσάψουν τον χαρακτηρισμό των «υποστηρικτών της τρομοκρατίας». Μετά τη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα που σκότωσε 29 άτομα την προηγούμενη εβδομάδα, ο Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι από δω και πέρα, «Δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν όπλα, αλλά και οι διανοούμενοι, οι ακαδημαϊκοί και οι ΜΚΟ που θα χαρακτηριστούν και θα τους μεταχειριστούν ως τρομοκράτες αν υποστηρίξουν την τρομοκρατία με τα λόγια τους. Μετά από λίγο, τρεις ακαδημαϊκοί συνελήφθησαν επειδή διοργάνωσαν μια συνέντευξη τύπου για να υπογραμμίσουν ότι θα αντισταθούν στην κυβερνητική καταπίεση για την υπογραφή ενός εγγράφου που ζητούσε την ειρήνη και την επαναδιαπραγμάτευση με τους Κούρδους. Πράγματι, κάποιοι ακαδημαϊκοί έχασαν τη δουλειά τους μετά την υπογραφή του εγγράφου , ενώ οι άλλοι όχι μόνο δέχτηκαν πειθαρχικές έρευνες από τα πανεπιστήμιά τους αλλά και τη σύσταση δικαστηρίων εναντίον τους (συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ καθώς είμαι ανάμεσα σε αυτούς που έχουν υπογράψει).
Ξανά, μετά την βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα ο Πρόεδρός μας ξεκαθάρισε ότι, «είτε είστε μαζί μας είτε με τους τρομοκράτες». Αυτό σημαίνει ότι όποιος δεν υποστηρίζει την κυβερνητική γραμμή για την κρατική πολιτική για τους Κούρδους μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί ως «υποστηρικτής της τρομοκρατίας». Επιπλέον, ακόμα και η κριτική κατά της κυβέρνησης για την ασφάλεια και τις διοικητικές αποτυχίες έχουν αρχίσει να θεωρούνται ως «απόπειρα να αποδυναμωθεί η κυβέρνηση, πράγμα που δεν διαφέρει από την υποστήριξη της τρομοκρατίας». Για αυτό, μετά από κάθε βομβιστική επίθεση, πρέπει πρώτα να προσέξουμε να μην κάνουμε κανένα σχόλιο που θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως αμφισβήτηση προς την κυβέρνηση και τις πολιτικές της. Η επίσημη γραμμή του προέδρου και της κυβέρνησής του είναι ότι «η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και δεν υπάρχει μόνο στην Τουρκία» και ότι «συμβαίνει παντού όπως και στο Παρίσι» και ότι «καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τις φρικαλεότητες που προκύπτουν από την τυφλή τρομοκρατία». Επιπλέον, αναμένεται να συμμορφωθούμε με την αντίληψη της κυβέρνησης περί τρομοκρατίας, στην Τουρκία, ειδικά, υπό το πρίσμα της «παγκόσμιας έχθρας» προς την Τουρκία. Πράγματι, αυτές οι δύο απόψεις είναι κάπως αντιθετικές καθώς, αφού η τρομοκρατία είναι παγκόσμιο πρόβλημα που συμβαίνει και στις δυτικές πρωτεύουσες, κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί η περίπτωση της Τουρκίας είναι ιδιαίτερη και τόσες δυνάμεις θέλουν να τη χτυπήσουν. Η απάντηση είναι απλή και συνίσταται στο ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν χρειάζεται να είναι συνεπείς.
Είναι τόσο απλό.
Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει να προσέχουμε και να αποφεύγουμε «τα μέρη με πολύ κόσμο», τα εμπορικά κέντρα, τα κυβερνητικά κτίρια και τα όμοια, για να αποφύγουμε να θέσουμε σε κίνδυνο τους εαυτούς μας και τους αγαπημένους μας. Φαίνεται ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανησυχούμε για το μέλλον της χώρας μας. Τέλος, πρέπει να παραμείνουμε σιωπηλοί, αντί να ρωτάμε, και να συμμορφωνόμαστε αντί να αμφισβητούμε, για να σώσουμε τους εαυτούς μας από το να σημαδευτούμε ως υποστηρικτές της τρομοκρατίας και να λάβουμε την αναγκαία τιμωρία μας.
Όμως είναι δυνατό να ζήσουμε με όλα τα είδη φόβου και απλά να προσπαθήσουμε να τους αποφύγουμε προσωπικά; Ένας φίλος μου συγγραφέας, ο Ece Temelkuran, έγραψε πριν από χρόνια ότι «αυτή η χώρα δεν μας δίνει τη δυνατότητα να ζήσουμε κανονικές ζωές. Απλά μας αφήνει με την ευκαιρία να ζήσουμε μια ηρωική ζωή». Καθώς ο φόβος αποτελεί μια από τος πιο αθώες ανθρώπινες αδυναμίες, όταν ο φόβος περιβάλλει και κυβερνά τη ζωή μας με όλους τους τρόπους, δεν έχουμε καμία επιλογή εκτός από τον ηρωισμό.
Όμως, όταν το διακύβευμα είναι υψηλό, γιατί να αμφισβητήσουμε το φόβο μόνο αποφεύγοντας τα εμπορικά κέντρα; Θα ήταν πολύ καλύτερο να αμφισβητήσουμε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για το πραγματικό πρόβλημα.

 

Πηγή:www.hurriyetdailynews.com/living-with-fear.aspx