Το Ισραήλ πρέπει να προετοιμαστεί για την κατάρρευση της παλαιστινιακής Αρχής

Palestinian Hamas militants take part in a protest against Israel

Του UDI SEGAL σε απόδοση-επιμέλεια κειμένου Μάριου-Ανέστη Καϊτάζη, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

Αφού η εποχή των Kalashnikov τελείωσε κατά τη διάρκεια της δεύτερης intifada και της επιχείρησης Defensive Shield, οι Παλαιστίνιοι επιστρέφουν στις ρίζες τους -βόμβες Molotov και πέτρες.
Οι άνεμοι, που πνέουν τώρα στην περιοχή, θυμίζουν αυτούς των πρώτων ημερών της πρώτης intifada το 1987.

Αυτοί είναι κακοί άνεμοι, άνεμοι αταξίας κι αναταραχής, άνεμοι που κινούν μάζες ατόμων -χωρίς ηγέτη- να αναζητήσουν τρόπους να βλάψουν, να σκοτώσουν, να βάλουν φωτιά σε πράγματα και να υπονομεύσουν το status quo.
Αφού η εποχή των Kalashnikov τελείωσε κατά τη διάρκεια της δεύτερης intifada και της επιχείρησης Defensive Shield, οι Παλαιστίνιοι επιστρέφουν στις ρίζες τους –βόμβες Molotov και πέτρες. Είναι μια επιστροφή στη Λίθινη Εποχή.
Η απάντηση του Ισραήλ είναι επίσης αρκετά οικεία. Γίνεται λόγος για σιδηρά πυγμή, μηδενική ανοχή και χαλάρωση των κανόνων εμπλοκής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ηγεσία του Ισραήλ επίσης μίλησε σε αυτούς τους τόνους κι έδρασε αναλόγως. Το αποτέλεσμα ήταν μια μετωπική σύγκρουση, που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού, φέρνοντας τελικά το Ισραήλ στην ειρηνευτική διάσκεψη της Μαδρίτης και στις Συμφωνίες του Όσλο.
Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμα intifada. Τότε -όπως τώρα- η ατμόσφαιρα ήταν εκρηκτική κι οι περιστάσεις οδήγησαν σε χάος.
Άλλο ένα στοιχείο, που περιπλέκει το ζήτημα, είναι η απελπισία. Η συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων είναι σε απόγνωση. Έχουν μπουχτίσει με την όλη κατάσταση, με τους εαυτούς τους, με τον Mahmoud Abbas, με την intifada και δεν πιστεύουν πλέον πως υπάρχει μια ελπίδα για ειρήνη. Αυτός είναι ο λόγος, που δεν υπήρξε μια βίαιη έκρηξη ως τώρα.
Οι Παλαιστίνιοι είναι σε απόγνωση επειδή όλα τα διπλωματικά βήματα που έκανε ο Οργανισμός για την Απελευθέρωση της δεν ήταν παρά «kalaam fadi» που στα αραβικά σημαίνει «κούφια λόγια». Είναι σε απόγνωση επειδή γνωρίζουν πως η έπαρση της παλαιστινιακής σημαίας στα Ηνωμένα Έθνη, το μποϊκοτάζ εναντίον του Ισραήλ κι η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους δεν έχουν αλλάξει τίποτα στην πραγματικότητα.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα της πλημμυρίδας του Ισλαμισμού που σαρώνει τη Μέση Ανατολή, πιέζοντας τους Παλαιστινίους. «Που είστε;» λένε οι Ισλαμιστές. «Τι έχετε κάνει για την κατοχή; Τι έχετε κάνει για το Al-Aqsa;»
Το δάχτυλο της επίπληξης είναι στραμμένο προς τους Παλαιστινίους κι έχει αντίκτυπο στις μάζες. Η ηχώ του αντηχεί στα σοκάκια της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Ξεσηκώνει την καρδιά για δράση, εκφράζοντας το πνεύμα της αφύπνισης -μια προσωπική επιθυμία από πλευράς των εργατών τρόμου να κάνουν κάτι και να μην μείνουν απλώς σιωπηλοί. Με αποτέλεσμα, να επιστρέφουμε στη Λίθινη Εποχή, επειδή είναι ο πιο εύκολος και πιο λογικός προορισμός. Ένας νεαρός Άραβας, ο οποίος αισθάνεται την ανάγκη να κάνει κάτι, βγαίνει έξω και σηκώνει μια πέτρα. Από αυτό το σημείο και μετά, έχει φτάσει στη Λίθινη Εποχή.
Αυτοί οι νοσηροί άνεμοι συνοδεύονται από την οσμή του κινδύνου, του οποίου η προέλευση μπορεί να εντοπιστεί στα εξτρεμιστικά θρησκευτικά στοιχεία, που απειλούν να υπονομεύσουν τις δυτικές νόρμες, τις οποίες τηρούμε. Είναι ένα θανατηφόρο σύννεφο, που αιωρείται πάνω από ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Για μια σειρά από λόγους -κάποιοι από αυτούς περιστασιακοί- δεν έχει γίνει ακόμη πλήρως αισθητό στα παλαιστινιακά εδάφη.
Η υφέρπουσα άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ παρεμποδίστηκε κυρίως εξαιτίας του ότι ο Παλαιστίνιος ηγέτης, Abbas, έχει συστηματικά αρνηθεί να υποστηρίξει τη χρήση βίας και τρομοκρατίας. Κι αυτό το έχει κάνει τόσο λόγω αρχών όσο και λόγω του ψυχρού, σκληρού υπολογισμού πως μια τέτοια κίνηση θα είχε ολέθριες συνέπειες για τους Παλαιστινίους.
Άλλος ένας λόγος για την παρεμπόδιση της εξάπλωσης του Ισλάμ στην Ιουδαία και τη Σαμάρια μπορεί να εντοπιστεί στο γεγονός ότι η Fatah δίνει μια μάχη για την επιβίωσή της. Γνωρίζει πως η αποτυχία θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της κι η Hamas δε θα δείξει κανένα έλεος. Όταν πρόκειται για θρησκευτικό φανατισμό ισχύει η συνταγή «το κακό είναι καλό».
Αυτή η συνταγή είναι, που καθοδηγεί την εξάπλωση του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Είναι μια πηγή τρόμου κι έκπληξης, που παράγεται από το φάντασμα του σιιτικού Ισλάμ, όπως αυτό εκφράζεται από το Ιράν και την Επαναστατική Φρουρά. Η Ισλαμική Δημοκρατία έχει ξοδέψει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας αλλά κι ενός δαπανηρού πυρηνικού προγράμματος.
Η εξτρεμιστική σουνιτική οργάνωση, το Ισλαμικό Χαλιφάτο, πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα. Οι δράσεις του επισκιάζουν τη βιαιότητα της Al-Quds Force. Ακόμα κι η Al-Qaida φαντάζει σαν ένα χαριτωμένο, λούτρινο αρκουδάκι ιδανικό για αγκαλιές. Έχουν δει οι άνθρωποι, που βρέθηκαν κάτω από την εξουσία του Ισλαμικού Χαλιφάτου, τη ζωή τους να βελτιώνεται; Η απάντηση είναι όχι. Το κακό είναι καλό.
Αν ρίχναμε μια ματιά στο τι συμβαίνει με τους γείτονές μας στα βόρειο-ανατολικά, θα βρισκόμασταν να αναρωτιόμαστε -υπάρχει κάποιος, που να απολαμβάνει την κατάσταση στη Συρία; Όχι. Μαίνεται ένας βάναυσος εμφύλιος πόλεμος στον οποίο 250.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Ως χώρα η Συρία είναι ερείπιο. Οι υποδομές της καταρρέουν. Η οικονομία της βρίσκεται σε χάος. Οι πολίτες της σφαγιάζονται κι αυτοί, που επιβιώσαν, είναι μάρτυρες πράξεων, που θα μείνουν μαζί τους ως προσωπικά κι εθνικά τραύματα για τις επόμενες γενιές.
Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν γίνει πρόσφυγες που κατέκλυσαν την Ιορδανία και την Τουρκία. Τώρα εξαθλιωμένοι και χωρίς τίποτα στην κατοχή τους χτυπούν την πόρτα της Ευρώπης. Αυτή είναι η αραβική περηφάνια; Αυτό είναι το συριακό κουράγιο; Η Hezbollah έχει χάσει 1.400 αντάρτες, περισσότερο από το ένα δέκατο της πολεμικής της ισχύος. Το Ισλαμικό Χαλιφάτο κατακτά και χάνει εδάφη, βομβαρδίζει και βομβαρδίζεται. Τα πράγματα είναι άσχημα για οποιονδήποτε εμπλέκεται.
Κι ακριβώς αυτός είναι ο στόχος. Για το εξτρεμιστικό Ισλάμ το κακό είναι καλό. Μόνο η καταστροφή των θεμελίων της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας κι η επιστροφή στη Λίθινη Εποχή -με την πιο απλή κι ιστορική σημασία- θα εγκαινιάσει την εξουσία της Sharia, την αυστηρή μορφή του Ισλάμ που ήταν σε ισχύ πριν από 500 χρόνια. Αυτό θα ανοίξει το δρόμο για την εγκαθίδρυση του -πραγματικού-Ισλαμικού Χαλιφάτου.
Πρόκειται για έναν αρκετά φιλόδοξο στόχο –η αποσυναρμολόγηση των τεχνητών οντοτήτων, που επιβλήθηκαν από τη Δύση, συμπεριλαμβανομένης της κρατικής υπόστασης, των θεσμών νόμου και τάξης, της οικονομικής δομής, τις νόρμες ηθικής και κανόνων. Ο στόχος είναι η καταστροφή όλων και το ξέπλυμά τους με το Ισλάμ, κάποιοι υποστηρικτές του οποίου πιστεύουν πως έχουν εμπλακεί σε έναν Αρμαγεδδώνα.
Αυτό το τοξικό μείγμα θα μπορούσε εύκολα να συγχωνευθεί με την πλημμυρίδα της τρομοκρατίας και της ανταρσίας, που διαχέεται στα παλαιστινιακά εδάφη. Με την απόγνωση να κυριαρχεί, οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να αποφασίσουν να διαλύσουν τα πάντα. Ακόμα κι ο Abbas, ο κατά συρροή απειλών, σχεδιάζει μια δική του προβοκάτσια ανακοινώνοντας στα Ηνωμένα Έθνη πως τους δίνει πίσω τα κλειδιά της Παλαιστινιακής Αρχής.
Ο Πρωθυπουργός, Benjamin Netanyahu, είναι ασυγκίνητος. Παρ’ όλα αυτά μια τέτοια πράξη θα μπορούσε να είναι αυτή, που θα διαλύσει το φράγμα. Η διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής -ένα σενάριο, που βλέπουν με συμπάθεια ανώτεροι υπουργοί του Likud κι άλλοι πολιτικοί της δεξιάς- θα μπορούσε να είναι το σήμα για τους Παλαιστινίους να απαλλαχθούν από τις όποιες υποχρεώσεις και να οδηγηθούν σε μια μετωπική σύγκρουση με το στρατό και για την πλήρη κατάρρευση της παλαιστινιακής τάξης.
Στην ισραηλινή δεξιά, υπάρχει ένας αριθμός ατόμων -μερικοί από τους οποίους εμπλέκονται στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής- που ισχυρίζονται πως μια ακόμη μαζική στρατιωτική αντιπαράθεση -βίαιη, αιματηρή και μεγάλη σε εύρος- θα επιτρέψει στο Ισραήλ να χαράξει μονομερώς τα μόνιμα σύνορά του. Όχι άλλες συμφωνίες. Όχι άλλες διαπραγματεύσεις. Όχι άλλοι συμβιβασμοί κι ειρηνευτικές διαδικασίες. Πόλεμος, τρομοκρατία, θάνατοι, φέρετρα, στρατιωτικές πομπές και τελικά παράδοση. Αυτή είναι μια επικίνδυνη φαντασίωση. Αυτό είναι ένα σχέδιο -αν πράγματι είναι ένα σχέδιο και μάλιστα ένα που θα έπρεπε μια μέρα να εφαρμοστεί- που θα γινόταν πραγματικότητα με τρομακτικό κόστος.
Αν είναι επιθυμητό να διατηρηθεί ο διαχωρισμός μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, τότε ψυχροί και ρεαλιστικοί υπολογισμοί υπαγορεύουν πως το Ισραήλ πρέπει να κρατήσει την Παλαιστινιακή Αρχή στα πόδια της ως μια ημι-κρατική οντότητα. Όλοι αυτοί, που υποστηρίζουν την ιδεολογία του Μεγάλου Ισραήλ (Greater Land of Israel) -αυτοί που ούρλιαζαν σε πορείες διαμαρτυρίας επειδή το Ισραήλ θα δεχθεί έναν μικρό αριθμό προσφύγων από τη Συρία- χρειάζεται να ρωτήσουν τους εαυτούς τους αν θα προτιμούσαν αντί αυτών να δεχθούν μάζες Παλαιστίνιων προσφύγων, που θα κατακλύσουν τους φράχτες και θα ζητούν κάποιου είδους καθεστώς. Είτε θα αναγνωριστούν ως Ισραηλινοί πολίτες είτε θα δεχθούν καθεστώς πολίτη δεύτερης κατηγορίας. που μόνο θα επιβεβαιώσει τη στάση του Ισραήλ ως κράτους απαρτχάιντ.
Χωρίς προσάρτηση της Δυτικής Όχθης κι απονομή υπηκοότητας στους Παλαιστινίους υπάρχει μονάχα μια λύση -η διατήρηση του διαχωρισμού με ταυτόχρονη παλαιστινιακή αυτονομία και μια λειτουργική Παλαιστινιακή Αρχή. Αυτή η εσωτερική λύση θα αποδώσει τελικά ένα αποστρατικοποιημένο, περιορισμένο παλαιστινιακό κράτος.
Μέχρι τότε η δεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ θα προσπαθήσει να διατηρήσει το status quo, αν είναι δυνατόν. Ίσως να ήταν φρόνιμο για την κυβέρνηση να πάρει αποφάσεις για το τι σχέδια έκτακτης ανάγκης επιθυμεί να εφαρμόσει σε περίπτωση που υπάρξουν τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης της παλαιστινιακής διοίκησης. Αυτό συμβαίνει γιατί κανείς δε θα μας περιμένει. Κανείς δε θα μας δώσει χρόνο. Η ανάμιξη της Ρωσίας στη Συρία είναι μια ξεκάθαρη απόδειξη αυτού. Οι Ρώσοι πλησιάζουν τα σύνορά μας. Αυτό απαιτεί ένα νέο σύνολο αντιλήψεων με σαφή οριοθέτηση των κόκκινων γραμμών.
Η ελευθερία δράσης κι ελιγμών του Ισραήλ έχει περιοριστεί τώρα. Το Ισραήλ, μια χώρα που θεωρείται μια προωθημένη αμερικανική βάση για κάθε σκοπό, είναι ένα μοιραίο λάθος μακριά από το να γίνει το επόμενο σημείο τριβής των αμερικανό-ρωσικών σχέσεων. Αυτή είναι μια πολύ πραγματική απειλή. Τα ασταθή βόρεια σύνορα θα μπορούσαν να προκαλέσουν έλκη στις υπερδυνάμεις, που εξοπλίζουν καλά τους φίλους τους στην περιοχή και θέλουν να ελέγξουν τις ενεργειακές πηγές χωρίς να πληρώσουν ένα πολύ μεγάλο κόστος.
Έχει προγραμματιστεί o Netanyahu να ταξιδέψει στη Ρωσία για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο, Vladimir Putin, τη Δευτέρα. Αυτό είναι ένα σημαντικό ταξίδι. Αλλά όποιος νομίζει πως ο Πρωθυπουργός θα επιστρέψει στο Ισραήλ με χάρτες με σημειωμένες τις περιοχές όπου οι Ρώσοι θα πραγματοποιήσουν επιχειρήσεις, απλώς δεν ξέρει τους Ρώσους αρκετά καλά.
Απλώς μια υπενθύμιση -πριν δέκα χρόνια, αφού το Ισραήλ παρουσίασε αδιάσειστες αποδείξεις για τη χρήση ρωσικής κατασκευής φονικών, αντί-αρματικών πυραύλων Kornet από τη Hezbollah, κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου του Λιβάνου, το Κρεμλίνο διέταξε τη σύσταση μιας εξεταστικής επιτροπής για να διερευνήσει το ζήτημα. Μέχρι σήμερα, η επιτροπή δεν έχει ολοκληρώσει το έργο της.

http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Analysis-Israel-must-prepare-for-Palestinian-Authoritys-collapse-416657